#আজিকালিৰ_প্ৰেম
#মেৰাজ আৰু #দিক্ষিতা সিহঁতৰ কাহিনীটো কোনো পুৰণি চিনেমাৰ দৰে বৰষুণৰ দিনত লাইব্ৰেৰীৰ কিতাপ সলনি কৰাৰ মাজেৰে আৰম্ভ হোৱা নাছিল। বৰঞ্চ ই আছিল আজিৰ প্ৰজন্মৰ একেবাৰে চিনাকি এটা স্ক্ৰীপ্ট— ইনষ্টাগ্ৰামৰ এটা ‘লাইক’, তাৰ পিছত এটা আকৰ্ষণীয় ৰীলচৰ ৰিপ্লাই, আৰু অৱশেষত ‘ৱাটছএপ’ৰ লেট-নাইট চ্যাটিং।
মেৰাজ আছিল এজন ফ্ৰীলেঞ্চ গ্ৰাফিক্স ডিজাইনাৰ। কম্পিউটাৰৰ স্ক্ৰীণখন, তাৰ নতুন ডিজাইনবোৰ আৰু লগত এটুপি কফি— এইখিনিয়েই আছিল তাৰ দৈনিক পৃথিৱী। সি স্বভাৱতে অলপ শান্ত আৰু বাস্তৱবাদী আছিল। আনহাতে, দিক্ষিতা আছিল একেবাৰে ওলোটা। কলেজৰ কমাৰ্চৰ ছাত্ৰী দিক্ষিতাৰ মূল চখ আছিল মহানগৰীৰ ট্ৰেণ্ডী কেফেবোৰ বিচাৰি ফুৰা, সুন্দৰ মেকআপ আৰু কাপোৰেৰে ফটো তুলি ছচিয়েল মিডিয়াত ‘পোষ্ট’ কৰা।
আজিকালিৰ প্ৰেমত দুখন হৃদয়ৰ মিলন হোৱাৰ আগতে দুটা ‘প্ৰফাইল’ ইটোৱে সিটোক পছন্দ কৰিব লাগে। মেৰাজ আৰু দিক্ষিতাৰ ক্ষেত্ৰতেও একেই হ’ল। তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কটো প্ৰথম তিনিমাহতে ইমান খৰতকীয়াভাৱে আগবাঢ়িল যে যেন তেওঁলোকে জন্ম-জন্মান্তৰৰ চিনাকিহে। মেৰাজে দিক্ষিতাৰ চঞ্চলতাক ভাল পাইছিল, আৰু দিক্ষিতাই ভাল পাইছিল মেৰাজৰ মেচিউৰড স্বভাৱটোক। কিন্তু এই প্ৰেম আছিল বহু পৰিমাণে ‘ভাৰ্চুৱেল’ বা আভাষী, যাৰ আচল পৰীক্ষা এতিয়াও বাকী আছিল।
সম্পৰ্কটো ছমাহমান হোৱাৰ পিছত দিক্ষিতাই মেৰাজক বাধ্য কৰিলে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কটো ছচিয়েল মিডিয়াত পাব্লিক কৰিবলৈ। আজিকালিৰ প্ৰেমৰ এটা অলিখিত নিয়ম হ’ল— যদি আপুনি ইনষ্টাগ্ৰামত ‘ৰিলেচনশ্বিপ ষ্টেটাছ’ নিদিয়ে বা প্ৰেমিকাৰ লগত বৰ ধুনীয়া ফটো আপলোড নকৰে, তেন্তে আপোনাৰ প্ৰেমটোক সঁচা বা ‘চিৰিয়াছ’ বুলি গণ্য কৰা নহয়।
দিক্ষিতাৰ আব্দাৰ ৰাখি মেৰাজে তাৰ নিজৰ প্ৰফাইলত দিক্ষিতাৰ লগত থকা এখন সুন্দৰ ফটো শ্বেয়াৰ কৰিলে। দিক্ষিতাই লগে লগে কেপচনত লিখি দিলে— *"My World 🌍❤️ #CoupleGoals #LoveOfMyLife #Soulmate"*.
ইয়াৰ পিছত আৰম্ভ হ’ল প্ৰেমৰ এক নতুন অধ্যায়, যাক আজিৰ যুগত ক’ব পাৰি ‘প্ৰদৰ্শনৰ প্ৰেম’। তেওঁলোকে যেতিয়াই মহানগৰীৰ কোনোবা কেফে বা ৰেষ্টুৰেণ্টত লগ পাইছিল, কথা পতা বা এজনে আনজনৰ মনৰ গভীৰ খবৰ লোৱাতকৈ বেছি সময় খৰচ হৈছিল নিখুঁত চেলফি তোলাত বা চুটি ৰীলছ বনোৱাত।
> "মেৰাজ, এই পোজটোত নহয়, অলপ সোঁফালে ঘূৰি দিয়া... লাইটটো ভালকৈ পৰা নাই।"
> "কফিৰ কাপ দুটা এনেকৈ ধৰা যাতে কেফেৰ ব্ৰেণ্ডৰ নামটো আৰু মোৰ নতুন নেলপলিচখিনি স্পষ্টকৈ দেখা যায়।"
>
মেৰাজে কেতিয়াবা মনতে বৰ বিৰক্ত পাইছিল, কিন্তু দিক্ষিতাৰ মৰম লগা মুখখন আৰু তাইৰ হাঁহিটো দেখি সি সকলো অশান্তি পাহৰি গৈছিল। সি ভাবিছিল, আজিকালিৰ ছোৱালীবোৰ এনেকুৱাই অলপ শ্ব’-অফ ভাল পায়, ইয়াৰ মাজতনো কি ডাঙৰ কথা আছে! কিন্তু দিক্ষিতাৰ বাবে প্ৰেমৰ সফলতা বা আনন্দ নিৰ্ভেকভাৱে নিৰ্ভৰ কৰিছিল সেই ফটোবোৰত অহা লাইক, কমেন্ট আৰু ফ’ল’ৱাৰ্চৰ সংখ্যাৰ ওপৰত। যদি কোনোবা দিনা ফটোত কম লাইক আহে বা কোনেও ভাল কমেন্ট নকৰে, দিক্ষিতাৰ মুড বেয়া হৈ গৈছিল আৰু তাৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত বাৰ্তালাপত।
আজিকালিৰ ডিজিটেল প্ৰেমত আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানটো হ’ল— বিকল্পৰ প্ৰাচুৰ্য। স্মাৰ্টফোনৰ এটা সোঁফালে কৰা ‘স্বাইপ’ (Swipe) বা এটা ডাইৰেক্ট মেছেজে (DM) যিকোনো মুহূৰ্ততে এজন নতুন আকৰ্ষণীয় মানুহক জীৱনলৈ টানি আনিব পাৰে। ইয়াত সম্পৰ্কবোৰ বৰ সোনকালে গঢ়ি উঠে আৰু সিমানেই সোনকালে ভাঙি পৰে।
সম্পৰ্কটো এবছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত মেৰাজে লক্ষ্য কৰিলে দিক্ষিতাৰ স্বভাৱত কিছুমান আচৰিত পৰিৱৰ্তন আহিছে। প্ৰায়েই নিশা ১২ বা ১ বজাত দিক্ষিতা ‘অনলাইন’ থাকে, কিন্তু মেৰাজৰ মেছেজৰ উত্তৰ নিদিয়ে। মেৰাজে ফোন কৰিলে তাই প্ৰায়েই কাটি দিয়ে বা ব্যস্ত দেখুৱায়। পিছত মেছেজ আহে— *"বান্ধৱী এজনীৰ লগত কিবা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা পাতি আছোঁ, পিছত কথা পাতিম।"*
মেৰাজৰ মনত সন্দেহৰ বীজ অংকুৰিত হ’বলৈ ধৰিলে। সি লক্ষ্য কৰিলে যে আজিকালি দিক্ষিতাই তাইৰ ম’বাইলটো বৰ সাৱধানে ৰাখে। কেফেত বহিলে স্ক্ৰীণখন তললৈ কৰি টেবুলত থৈ দিয়ে, যাতে কোনো নটিফিকেশ্বন মেৰাজৰ চকুত নপৰে। আনকি তাই ম’বাইলৰ পাছৱৰ্ডটোও মেৰাজক নোকোৱাকৈ সলাই পেলাইছে।
প্ৰেমত যেতিয়া ‘পাছৱৰ্ড’ লুকুওৱাৰ আৰু ম’বাইল লৈ অতিমাত্ৰা চকু ৰখাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়, তেতিয়াই বুজিব লাগে যে সম্পৰ্কৰ দেৱালত ফাঁট মেলিছে। মেৰাজে এদিন বৰ শান্তভাৱে সুধিলে, "দিক্ষিতা, আজিকালি তোমাক অলপ আতঁৰি থকা যেন পাওঁ। ফোনটোও ইমান লুকুৱাই ৰাখা যে? কিবা সমস্যা হৈছে নেকি তোমাৰ?"
দিক্ষিতাই লগে লগে খঙেৰে ওলোটা আক্ৰমণ কৰিলে, "তুমি মোক সন্দেহ কৰিছা মেৰাজ? আজিকালি তোমাৰ এই সন্দেহী আৰু পজেছিভ স্বভাৱটো মোৰ অসহ্য হৈ পৰিছে। মোৰ নিজৰ বুলি এটা স্পেচ (Space) বা ব্যক্তিগত স্বাধীনতা থাকিব নোৱাৰে নাকি? তুমি মোক বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰা।"
‘স্পেচ’— আজিকালিৰ প্ৰেমৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু ধুনীয়া শব্দ। এই শব্দটোৰ আঁৰত প্ৰায়ে বহুতো লুকুৱা সত্য আৰু নতুন প্ৰেমৰ কাহিনী ঢাকা পৰি থাকে, মেৰাজে সেইদিনা কথাটো গভীৰভাৱে বুজি পোৱা নাছিল।
দিক্ষিতাৰ জীৱনলৈ ইতিমধ্যে এজন নতুন আৰু চহকী ল’ৰাৰ আগমন ঘটিছিল। সি আছিল স্বপ্নীল— এজন স্থানীয় মিউজিক বেণ্ডৰ গায়ক, গিটাৰিষ্ট আৰু ছচিয়েল মিডিয়াৰ এজন ডাঙৰ ইনফ্লুৱেনচাৰ। স্বপ্নীলৰ ষ্টাইল, তাৰ দামী বাইক, আৰু তাৰ ‘ফেন ফ’ল’ৱিং’ দেখি দিক্ষিতা সম্পূৰ্ণ সন্মোহিত হৈ পৰিছিল। মেৰাজৰ শান্ত, সৰল আৰু সাধাৰণ মধ্যবিত্তীয় জীৱনটো এতিয়া দিক্ষিতাৰ বাবে আমনিদায়ক বা ‘ব’ৰিং’ হৈ পৰিছিল।
স্বপ্নীলে যেতিয়া দিক্ষিতাক ইনষ্টাগ্ৰামত মেছেজ কৰি তাইৰ সৌন্দৰ্যৰ প্ৰশংসা কৰিলে, দিক্ষিতাৰ নিজকে খুব স্পেচিয়েল যেন লাগিল। তাই পাহৰি গ’ল যে এই মেৰাজেই তাইৰ বেয়া দিনবোৰত, পৰীক্ষাৰ টেনশ্বনৰ সময়ত মাজৰাতি সাৰে থাকি তাইক মানসিক সাৰথি হৈছিল। তাইৰ প্ৰতিটো সৰু ইচ্ছাক সন্মান কৰিবলৈ মেৰাজে নিজৰ কেইবামাহৰ জমা ধন খৰচ কৰি তাইক দামী উপহাৰ দিছিল।
আজিকালিৰ প্ৰেম বৰ স্বাৰ্থপৰ আৰু ক্ষণস্থায়ী। ইয়াত মানুহে পুৰণি মানুহজনৰ ত্যাগ আৰু সঁচা মৰমক পলকতে পাহৰি নতুনৰ চাকচিক্যত উটি যাবলৈ বেছি সময় নলয়।
দিক্ষিতাই লাহে লাহে মেৰাজৰ লগত কাজিয়া কৰাৰ অজুহাত বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। সৰু সৰু কথাতে খং কৰা, ফোন কাটি দিয়া, দিনৰ দিন ধৰি ব্লক কৰি থকা— এইবোৰ দিক্ষিতাৰ দৈনিক অভ্যাস হৈ পৰিল। মেৰাজে বুজি পোৱা নাছিল যে তাৰ ভুল ক’ত আছিল। সি নিজকে দোষী ভাবি বাৰে বাৰে ক্ষমা খুজিছিল, মেছেজৰ উপৰিও মেছেজ কৰিছিল, কিন্তু দিক্ষিতাৰ হৃদয় ইতিমধ্যে আন কাৰোবাৰ বাবে স্পন্দিত হৈ আছিল।
এদিন হঠাত্ দিক্ষিতাই মেৰাজৰ লগত সকলো সম্পৰ্ক ছিন্ন কৰিলে। কোনো দীঘলীয়া আলোচনা নাই, কোনো ডাঙৰ কাজিয়া নাই, কেৱল এটা নিশাৰ ভিতৰতে তাই মেৰাজক সকলো ছচিয়েল মিডিয়া একাউণ্ট— ফেচবুক, ইনষ্টাগ্ৰাম, ৱাটছএপৰ পৰা ব্লক কৰি দিলে। আনকি নৰ্মেল কল কৰা নম্বৰটোও ব্লেকলিষ্টত সুমুৱাই দিলে।
ইয়াক আজিকালিৰ ডিজিটেল ভাষাত কয় Ghosting— য’ত এজন ব্যক্তিয়ে আপোনাক কোনো কাৰণ নেদেখুৱাকৈ, কোনো বিদায়ৰ বাৰ্তা নিদিয়াকৈ আপোনাৰ জীৱনৰ পৰা এনেকৈ নোহোৱা হৈ যায় যেন তেওঁৰ কোনো অস্তিত্বই নাছিল।
মেৰাজে উন্মাদৰ দৰে দিক্ষিতাৰ বান্ধৱীসকলক ফোন কৰিলে, কিন্তু কোনেও একো স্পষ্টকৈ নক’লে। সি দিক্ষিতাৰ কলেজৰ ওচৰলৈ গৈ তাইক লগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু দিক্ষিতাই তাক দেখিও নেদেখাৰ ভাও জুৰি স্বপ্নীলৰ বাইকত উঠি তাৰ চকুৰ সমুখৰ পৰাই গুচি গ’ল।
আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু চূড়ান্ত আঘাতটো মেৰাজে তেতিয়া পালে, যেতিয়া সি তাৰ বন্ধু এজনৰ ম’বাইলত দিক্ষিতাৰ নতুন ইনষ্টাগ্ৰাম পোষ্টটো দেখিলে। স্বপ্নীলৰ বাইকত বহি দিক্ষিতাই বৰ মৰমলগা পোজত ফটো তুলিছে, আৰু তলত কেপচন লিখা আছে— *"Finding peace in the right person 🤍✨ #NewChapter #LoveLife #Blessed"*.
মেৰাজ স্তব্ধ হৈ পৰিল। তাৰ হাতৰ পৰা ম’বাইলটো সৰি পৰিব খুজিছিল। সি বুজি পালে যে যি প্ৰেমক সি অমৰ আৰু পবিত্ৰ বুলি ভাবিছিল, সি আছিল কেৱল ছচিয়েল মিডিয়াৰ এটা স্ক্ৰীশ্বটৰ দৰেই ক্ষণস্থায়ী। আজিকালিৰ প্ৰেমত ‘আই লাভ ইউ’ বুলি কোৱাটো যিমান সহজ, ‘আই হেট ইউ’ বা ব্ৰেকআপ নোহোৱাকৈ কেৱল এটা ‘ব্লক’ বুটাম টিপি জীৱনৰ পৰা ওলাই যোৱাটোও সিমানেই সহজ।
প্ৰথম কেইটামান মাহ মেৰাজৰ বাবে আছিল চৰম মানসিক নৰক সদৃশ। সি নিজৰ কামত মন দিব পৰা নাছিল, ৰাতিৰ টোপনি হেৰাই গৈছিল। বাৰে বাৰে পুৰণি ফটোবোৰ চাই সি নিজকে প্ৰশ্ন কৰিছিল, "মোৰ ভুল ক’ত আছিল? মই জানো মৰম কৰাত কিবা কম কৰিছিলোঁ?" আজিকালিৰ প্ৰেমৰ এইটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ কুপ্ৰভাৱ— ই এজন ভাল আৰু সঁচা মানুহৰ আত্মবিশ্বাস সম্পূৰ্ণৰূপে ভাঙি পেলায়, তাক মানসিক অৱসাদৰ (Depression) ক’লা গহ্বৰলৈ ঠেলি দিয়ে।
কিন্তু মেৰাজে নিজক হেৰাই যাবলৈ নিদিলে। তাৰ মাক-দেউতাকৰ মুখখন আৰু তাৰ অন্তৰংগ বন্ধুসকলৰ নিৰন্তৰ প্ৰেৰণাই তাক পুনৰ জীৱনৰ যুদ্ধখনলৈ টানি আনিলে। সি বুজি পালে যে ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীখনৰ আৱেগবোৰো ভাৰ্চুৱেল আৰু কৃত্ৰিম।
সি তাৰ ম’বাইলৰ অতিৰিক্ত ব্যৱহাৰ সম্পূৰ্ণ কমাই দিলে। সি কিতাপ পঢ়িবলৈ ল’লে, জিমলৈ গৈ নিজৰ শৰীৰৰ যত্ন ল’লে আৰু তাৰ গ্ৰাফিক্স ডিজাইনিঙৰ কামত নতুন এআই (AI) প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ দক্ষতাক এক ব্যৱসায়িক ৰূপ দিলে। সি এটা নিজৰে নতুন ডিজাইন ষ্টাৰ্টআপ আৰম্ভ কৰিলে। সি তাৰ সমস্ত বেদনা আৰু বুকুত থকা ক্ৰোধক নিজৰ সফলতাৰ শক্তি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিলে।
তিনি বছৰ পাৰ হৈ গ’ল।
মেৰাজ এতিয়া গুৱাহাটীৰ এজন অতি সফল আৰু প্ৰতিষ্ঠিত ডেকা ব্যৱসায়ী। তাৰ নাম এতিয়া চহৰৰ উচ্চস্তৰীয় উদ্যোগীসকলৰ তালিকাত জিলিকি উঠে। তাৰ লাইফষ্টাইল এতিয়া বহুত সলনি হৈছে, কিন্তু সি তাৰ পুৰণি সৰলতা, সততা আৰু মানুহৰ প্ৰতি থকা সন্মানখিনি হেৰুৱাই পেলোৱা নাই। সি বুজি পাইছে যে জীৱন কাৰোৰে বাবে ৰৈ নাথাকে, আৰু সময় হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ মলম।
ইফালে, দিক্ষিতাৰ যি ‘নতুন অধ্যায়’ আৰম্ভ হৈছিল, সি বেছিদিন নিটিকিল। স্বপ্নীল আছিল এজন উতনুৱা আৰু ফ্ৰী-মাইণ্ডৰ ল’ৰা। দিক্ষিতাৰ দৰে বহুত ধুনীয়া ছোৱালী তাৰ জীৱনলৈ সদায় আহে আৰু যায়। সি দিক্ষিতাক কেৱল তাৰ ৰীলচৰ ভিউজ বঢ়াবলৈ, নতুন মিউজিক ভিডিঅ’ত মডেল হিচাপে আৰু বন্ধু-বৰ্গৰ আগত ‘শ্ব’-অফ’ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
যেতিয়া দিক্ষিতাই লাহে লাহে স্বপ্নীলক ভৱিষ্যতৰ কথা বা বিয়াৰ কথা সুধিবলৈ ল’লে, স্বপ্নীলে বৰ দায়িত্বহীনভাৱে উত্তৰ দিলে, "চোৱা দিক্ষিতা, মই এতিয়াই কোনো চিৰিয়াছ ৰিলেচনশ্বিপ বা বিয়াত সোমাব নোৱাৰোঁ। মই এজন ফ্ৰী-স্পিৰিট আৰ্টিষ্ট। তুমি মোৰ ওপৰত মাক-দেউতাকৰ দৰে হেঁচা প্ৰয়োগ নকৰিবা। ইফ ইউ ওৱাণ্ট, ইউ কেন লিভ।"
কেৱল সিমানেই নহয়, দিক্ষিতাই এদিন হাতেনাতে ধৰিলে যে স্বপ্নীলে আন এজনী ধনী মডেল ছোৱালীৰ লগতেও একেধৰণৰ মৰমৰ নাটক কৰি ফুৰিছে। দিক্ষিতাৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি লৰচৰ হৈ গ’ল। তাই স্বপ্নীলৰ লগত কান্দি কান্দি কাজিয়া কৰিলে, কিন্তু পৰিণতিত স্বপ্নীলে তাইক এক চেকেণ্ডৰ ভিতৰতে ব্লক কৰি থৈ দিলে— ঠিক যেনেকৈ দিক্ষিতাই এদিন মেৰাজক কৰিছিল।
কৰ্মৰ ফল (Karma) ইয়াকেই কয়। প্ৰকৃতিয়ে কাৰো ধাৰ ৰাখি নথয়। দিক্ষিতা এতিয়া সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া আৰু মানসিকভাৱে ভাঙি পৰিল। তাইৰ তথাকথিত ছচিয়েল মিডিয়াৰ হাজাৰ হাজাৰ ‘ভাৰ্চুৱেল বন্ধু’ বা ফ’ল’ৱাৰ্চসকল তাইৰ এই প্ৰকৃত দুখৰ সময়ত অলপ কাষত থিয় হবলৈ বা সান্ত্বনা দিবলৈ নাহিল।
এদিন সন্ধিয়া গুৱাহাটীৰ এখন নামী আৰু আভিজাত্যপূৰ্ণ কেফেত দিক্ষিতা অকলে বহি আছিল। তাইৰ হাতত ম’বাইলটো আছিল, কিন্তু স্ক্ৰল কৰিবলৈ বা ফটো তুলিবলৈ তাইৰ মনত কোনো আনন্দ নাছিল। হঠাত্ তাই দেখিবলৈ পালে কাষৰ ভি.আই.পি (VIP) টেবুলখনত মেৰাজ বহি আছে। তাৰ লগত এজনী অতি সৰল, মাৰ্জিত আৰু ধুনীয়া ছোৱালী বহি আছে। ছোৱালীজনীৰ চকু দুটাত মেৰাজৰ প্ৰতি এক গভীৰ শ্ৰদ্ধা, বিশ্বাস আৰু সঁচা মৰম স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল।
মেৰাজে তাইৰ লগত বৰ প্ৰাণখুলি কথা পাতি হাঁহি আছিল। তেওঁলোকৰ টেবুলত কোনো ম’বাইল নাছিল, চেলফি লোৱাৰ কোনো ব্যাকুলতা নাছিল। তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে দুখন হৃদয়ৰ মিলন উপভোগ কৰিছিল, এজনে আনজনৰ সংগ সঁচাকৈয়ে অনুভৱ কৰিছিল।
দিক্ষিতাই দূৰৰ পৰাই মেৰাজলৈ চালে। তাইৰ চকু দুটা চলচলীয়া হৈ পৰিল। তাইৰ মনত সজীৱ হৈ পৰিল সেই পুৰণি দিনবোৰৰ কথা, যেতিয়া মেৰাজে তাইক ঠিক এনেকৈয়ে নিঃস্বাৰ্থভাৱে মৰম কৰিছিল। কিন্তু তাই টকা, দামী বাইক আৰু ছচিয়েল মিডিয়াৰ ক্ষণস্থায়ী ‘ট্ৰেণ্ড’ৰ পিছত দৌৰি জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সঁচা হীৰা টুকুৰা হেৰুৱাই পেলালে।
তাই বুজি পালে যে **"আজিকালিৰ প্ৰেম"** হয়তো দেখিবলৈ বৰ ৰঙীন, বৰ চমকপ্ৰদ; কিন্তু ইয়াৰ কোনো গভীৰতা বা স্থায়িত্ব নাই। ই কেৱল ইণ্টাৰনেটৰ ডেটা প্যাকটোৰ দৰেই— শেষ হ’লেই ইয়াৰ অস্তিত্ব আৰু মূল্য নোহোৱা হৈ যায়। সঁচা প্ৰেম শান্ত, স্থিৰ, বিশ্বাসী আৰু প্ৰদৰ্শনহীন, যিটো তাই নিজৰ হাতৰ পৰা হেৰুৱাই পেলাইছে আৰু যাক পুনৰ ঘূৰাই পোৱাটো এই জীৱনত অসম্ভৱ।
দিক্ষিতাই লাহেকৈ কফিৰ কাপটো টেবুলত থৈ বিলখন দিলে আৰু কাৰো চকুত নপৰাকৈ কেফেখনৰ পৰা খৰখেদাকৈ ওলাই গ’ল, আজিকালিৰ প্ৰেমৰ এক নিষ্ঠুৰ আৰু আজীৱন পাহৰিব নোৱাৰা শিক্ষা বুকুত বান্ধি। এয়াই আছিল মেৰাজ আৰু দিক্ষিতাৰ **ইণ্টাৰনেটৰ দিনৰ এক আধৰুৱা অধ্যায়...**।
আজিৰ ডিজিটেল যুগত ছচিয়েল মিডিয়াৰ আৱেগবোৰ সঁচাকৈয়ে ইণ্টাৰনেট ডেটা প্যাকৰ দৰেই ক্ষণস্থায়ী নেকি? আপোনাৰ জীৱনতো এনেকুৱা কিবা অভিজ্ঞতা হৈছে নেকি? তলৰ কমেন্ট বক্সত আমাক নিশ্চয় জনাব। কাহিনীটো ভাল লাগিলে বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতেও শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ নাপাহৰিব।
Disclaimer:
এই কাহিনী সম্পূৰ্ণ কাল্পনিক আৰু কেৱল মনোৰঞ্জনৰ উদ্দেশ্যে ৰচনা কৰা হৈছে। ইয়াত দেখুওৱা সকলো চৰিত্ৰ, নাম, স্থান আৰু ঘটনা কাল্পনিক। বাস্তৱ জীৱনৰ কোনো ব্যক্তি, পৰিয়াল বা ঘটনাক উদ্দেশ্য কৰি এই কাহিনী সৃষ্টি কৰা হোৱা নাই।
